سوره مریم از عبدالباسط

یک آیه از سوره مریم با صدای استاد عبدالباسط که بخشی از تلاوت محفلی مریم-تکویر-قدر هست که در اوایل دهه شصت در مسجد امام حسین اجرا کرده است. علی رغم این که آیه به نظر ساده میاد ولی اگر متوجه عمق مطلب باشیم میبینیم که پیام خاصی داره. کسانی که از رحمت خدا نا امید هستن به عبارتی دارن خودشونو از دعا به درگاه خداوند محروم میکنن... یعنی این جا هم باز مقصر خود انسان هست. در این آیه میبینیم که جناب زکریا با این که تقریبا از وضع خودش مطمئن هست اما میگه که چون خودم از دعا کردن به درگاهت محروم نمیکنم این درخواست رو دارم و این رابطه درست بنده و صاحب رو نشون میده به نظر من.

در مرکز اسلامی شهر بلیه در الجزایر

قَالَ رَبِّ إِنِّی وَهَنَ الْعَظْمُ مِنِّی وَاشْتَعَلَ الرَّأْسُ شَیْبًا وَلَمْ أَکُن بِدُعَائِکَ رَبِّ شَقِیًّا(4)
عرض کرد که پروردگارا، استخوان من سست گشت و فروغ پیری بر سرم بتافت و با وجود این من از دعا به درگاه کرم تو خود را هرگز محروم ندانستهام

لینک دانلود